παρουσιαση ΑΝΝΥΣ ΑΧΕΙΛΑΡΑ

follow me!!!

Η Ντόρα Μανατάκη πρόσθεσε 13 νέες φωτογραφίες — μαζί μεΕκδόσεις Όστρια Γιάννης Μαίρη.

3 ώρες · 

Απο την χθεσινή παρουσίαση του έργου της συγγραφέως Άννυς Αχειλαρά ....

ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ!!!

θάκη - Κωνσταντίνος Καβάφης

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, 

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,

να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά, σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

 

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος  (απόσπασμα)

"Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου".

 

Δε σ' αγαπώ - Pablo Neruda

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,

σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:

σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,

μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,

μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,

και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου

τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.

Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,

σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:

σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ' άλλον τρόπο,

παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,

που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,

που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.

 

Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη (απόσπασμα)

Σ’ αγαπάω μ’ ακούς;

Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς

και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.

Για τα «πίστεψέ με» και τα «μη.»

Μια στον αέρα μια στη μουσική,

εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω

κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.

Έτσι μιλώ για ‘σένα και για ‘μένα..

Επειδή σ’ αγαπάω και στην αγάπη

ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος

από παντού, για ‘σένα

μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.

Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,

σ’ έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,

πώς φιλάς, πώς λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε.»

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,

πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.

Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.

 

Στροφή - Γιώργος Σεφέρης

Στιγμή, σταλμένη ἀπὸ ἕνα χέρι

ποὺ εἶχα τόσο ἀγαπήσει

μὲ πρόφταξες ἴσια στὴ δύση

σὰ μαῦρο περιστέρι.

Ὁ δρόμος ἄσπριζε μπροστά μου,

ἁπαλὸς ἀχνὸς ὕπνου

στὸ γέρμα ἑνὸς μυστικοῦ δείπνου...

Στιγμὴ σπυρὶ τῆς ἄμμου,

ποὺ κράτησες μονάχη σου ὅλη

τὴν τραγικὴ κλεψύδρα

βουβή, σὰ νὰ εἶχε δεῖ τὴν Ὕδρα

στὸ οὐράνιο περιβόλι.

 

Αν - R. Kipling

Αν μπορείς στην πλάση τούτη να περιφρονείς τα πλούτη κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό,

αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία, κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό,

αν μπορείς με μιας να παίξεις κάθε τι που ’χεις κερδίσει, στην καταστροφή ν’ αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση,

αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα, σώμα και καρδιά, αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάζεις τσιμουδιά,

αν μπορείς στην καταιγίδα να μη χάνεις την ελπίδα, κι αν μπορείς να συγχωρήσεις όταν σ’ έχουν αδικήσει,

αν μπορέσεις τ' όνειρό σου να μη γίνει ο όλεθρός σου, κι αν μπορέσεις ν’ αγαπήσεις όσους σ’ έχουνε μισήσει,

αν μπορείς να είσαι ο ίδιος στην χαρά και στην οδύνη, αν η πίστη στην ψυχή σου μπρος σε τίποτα δεν σβήνει,

αν μιλώντας με τα πλήθη τη συνείδηση δεν χάνεις, αν μπορέσεις να χωνέψεις πως μια μέρα θα πεθάνεις,

αν ποτέ δεν σε μεθύσει του θριάμβου το κρασί, αν στα ψέματα των άλλων δεν λες ψέματα κι εσύ,

αν μπορείς να μη θυμώνεις, αλλά μήτε και να κλαις όταν άδικα σου λένε πως εσύ μονάχα φταις.

Αν μπορείς με ηρεμία δίχως νεύρα ή δυσφορία και τα ίδια σου τα λόγια να τ’ ακούς παραλλαγμένα,

αν μπορείς κάθε λεπτό σου να ’ναι μια δημιουργία και ποτέ σου να μην μένεις με τα χέρια σταυρωμένα.

Αν οι φίλοι σου κι οι εχθροί σου δεν μπορούν να σε πληγώσουν, αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά δεν σου σηκώνουν

αν τους πάντες λογαριάζεις μα… κανένα χωριστά, αν μπορέσεις να φυλάξεις και τα ξένα μυστικά…

Έ! Παιδί μου τότε… Θα μπορέσεις ν’ απολαύσεις όπως πρέπει τη ζωή σου… Θα ’σαι Άνθρωπος σπουδαίος κι όλη η γη θα ’ναι δική σου!

ΚΟΜΜΕΝΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ...

ΚΡΕΜΑΣΑ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΟΥ

Μ ΕΝΑ ΚΑΡΦΙ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

ΚΑΙ ΣΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΤΟΝ ΡΥΘΜΟ

ΕΚΟΨΑ ΤΟΝ ΗΧΟ

ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ ΠΙΑ ,

Ο ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΟΣ

ΠΑΡ ΟΛΟ ΠΟΥ ΤΙΣ ΜΟΥΤΖΕΣ ΜΟΥ

ΕΡΙΞΑ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ

ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΑΝ ΣΕ ΧΟΥΜΕ

ΟΠΩΣ ΚΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

"ΠΟΥ ΠΑ ΡΕ ΜΑΓΚΑ ΝΑ ΤΑ ΒΑ...

ΜΙΚΡΕ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ?

Ασημένιο φεγγάρι.....

Ασημένιο φεγγάρι

της νυχτιάς καβαλάρη

αστροκέντητη η σέλα

πανοπλία η πούλια

ασημόισκονη αφήνεις

στο μακρύ σου σεργιάνι

με φλεγόμενα βέλη

τις καρδιές πυρπολείς

κάθε δάκρυ διαμάντι

λαμπιρίζει στο φως σου

και γλυκαίνεις τον πόνο

μ' ένα τρόπο δικό σου

ασημένιο φεγγάρι

της νυχτιάς καβαλλάρη.....

Αρνηση.wmv ( βιντεοαπαγγελία)

αφήνω τα όνειρα...._0001.wmv ( ηχητικό, το υπέροχο aquarius)

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ EΛΛΑΔΑ

Η ψυχή μου ειναι γεμάτη απο Ελλάδα και ότι κι αν συμβαίνει σήμερα θέλω να πιστεύω οτι ειναι ένα κακό όνειρο.

Μεσ’ των αιώνων Ελλάδα το πέρασμα, αρχαία χώρα, λατρεμένη μητέρα ήσουν και θα ‘σαι το αστέρι στην υφήλιο, η κορωνίδα στην υδρόγειο σφαίρα. Ο Παρθενώνας σου στέκει αγέρωχος, οι ποιητές σου σε έχουν υμνήσει, κατακτητές που περάσαν, μ’ ευλάβεια, έχουν το γόνυ μπροστά σου λυγίσει. Δημοκρατία, τα παιδιά σου θεμελίωσαν, περιπατώντας στην αρχαία αγορά σου, « νουν υγιή» κατέχοντες και κάνοντας στην οικουμένη, ξακουστό το όνομά σου. Κρατάς καντήλι ακοίμητο στους ήρωες που χνάρια άφησαν σαν αναμμένη δάδα, Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Σόλωνας, δαφνοστολίσαν την μικρή, μεγάλη Ελλάδα. Μαργαριτάρι στην ψυχή του κάθε Έλληνα της ξενιτιάς, όπου μακριά σου τον πληγώνει και τ’ όνομά σου όταν φτάνει εκεί στα πέρατα, πτυχές της μνήμης σαν τ’ ακούει ξεδιπλώνει .

δυο ποιήματα (χειρόγραφα...)

Δεν ρωτησα ποτέ αν μ' αγαπας...

Σε ξεπουλήσανε πατρίδα,,,,

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ

 

Σε ξεπουλήσανε ανθέλληνες πατρίδα

Και μια βαθιά πληγή αιμορραγεί στα σωθικά σου

Εσύ, που ήσουν του πολιτισμού η κοιτίδα

Ω! τι ντροπή!

Να σ’ εξοντώνουνε  τα ίδια τα παιδιά σου

Φτάσανε σήμερα όσοι πονούν για σένα

Να μην τολμούν να πολεμούν για ιδανικά

 «Εθνικιστές»  είναι ο τίτλος  που εισπράττουν

Από αυτούς, που σ’ έφτασαν να ζεις με δανεικά

 

Μακεδονία, Θράκη, και Αιγαίο

Μέρη,  που οι πρόγονοι  μας άναψαν

της λευτεριάς την δάδα

Χώματα που ποτίστηκαν με αίμα

Για να σαι συ περήφανη Ελλάδα

Δίχως ντροπή σ’ ένα παζάρι που ‘χουν στήσει

Τα  ξεπουλάνε όσο -όσο εθνοσωτήρες

Με υπογραφές που πέφτουν κάτω απ το τραπέζι

και  με σημαία, ξεδιάντροπα  που γράφει

« μίζα, και ευρώ μονάχα παίζει»

Πειραιώτικες αναμνήσεις...(ποίημα)

Κινηματογράφος ΑΤΤΙΚΟΝ Δημοτικό θέατρο

Ο Πειραιάς που θυμάμαι!!!

Σινέ Χάι - Λάιφ

Πασαλιμάνι

  ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Σαν σουρουπώνει και σαν πέφτει το βραδάκι

Όταν ο μπάτης σκάει το κύμα απαλά

Πάνω στα βράχια της Πειραϊκής, στη Φρεαττύδα

Το παρελθόν ξυπνά δειλά και μου μιλά

Εικόνες όμορφες των παιδικών μου χρόνων

Δρόμοι με χώμα και με σπίτια χαμηλά

Αυλές μ’ αγιόκλημα, σκαμνιά στα πεζοδρόμια

Της γειτονιάς , με συντροφιά η ώρα να κυλά

Της Κυριακές καλοκαιράκι στις ταράτσες

Του Αελλώ, του Καπιτόλ, και του Παλλάς,

Μια απόλαυση το έργο της βδομάδας

Με φυστικάκι στο χωνί να μασουλάς

Στη Μυροβόλο, Πυραμίδες, Βερσαλλίες,

Δίπλα στο Σπλέντιτ για καφέ ή για γλυκό

Κ’ ύστερα βόλτα πέρα δώθε στην Καστέλα

Απολαμβάνοντας χωνάκι παγωτό

Αμυγδαλάκι παγωμένο στο πανέρι

Τα γιασεμάκια μπουκετάκι μια δραχμή

Ο τσάκα-τσούκας τα τραπέζια να περνάει

Και πασατέμπο να αφήνει δοκιμή

Στην Ταραντέλα τις νυχτιές με φεγγαράδα

Στο Τουρκολίμανο, στ’ ωραίο Φαληράκι

Μοσχοβολιά από της θάλασσας τη ν αύρα

Κι από το φρέσκο στο τηγάνι μαριδάκι.ι

Για τους ξενύχτηδες ωραίες κρουαζιέρες

Με το ΝΕΡΑΙΔΑ « πλοιάριον γοργόν»

Κι αν ήθελες με γέλιο να την βγάλεις

Πασαλιμάνι , εις το «θέατρον σκιών»

Κι αν όλα άλλαξαν και χάθηκε η μαγεία

Κι ο Πειραιάς μας τώρα ζει στη σύγχρονη εποχή

Τις αναμνήσεις δεν μπορεί κανείς να τις αγγίξει

Οι Πειραιώτες τις κρατούν βαθιά μες την ψύχή.

ακριβό μου ταίρι

ΑΚΡΙΒΟ ΜΟΥ ΤΑΙΡΙ

Ακριβό μου ταίρι

Κράτα μου ο χέρι

Γίνε συ τ΄ αστέρι

Που θα μ’ οδηγεί

Σ’ έχω στη ζωή μου

Πυξίδα, αναπνοή μου

Είσαι η δική μου

Φωτεινή αυγή

Στα δικά σου μάτια

Βλέπω εγώ παλάτια

Και με ουράνια άτια

Φεύγω από τη γη

Ακριβό μου ταίρι

Κράτα μου το χέρι

Όσο αυτό τ’ αστέρι

Θα μας οδηγεί

Στον Κωνσταντίνο Καβάφη !

ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΒΑΦΗ
Εφώλιαζε το πάθος εις τα σπλάχνα σου
Και έβγαινε ως μουσική από γλυκόλαλο αηδόνι
Ωσάν πορτραίτο ενός ζωγράφου που αργά
Με πινελιές την σύλληψη του ολοκληρώνει
Σταλαγματιές πικρές σαν δηλητήριο
Η πένα σου άφηνε στο χαρτί
Ενάντια στην ανθρώπινη μικρότητα
Που ‘σβηνε κάθε υπέροχη, χαρούμενη στιγμή
Πονώντας όμως, είτε και σαρκάζοντας
Δεν έχασες ποτέ τον μόνο σου σκοπό
Της μετουσίωσης των πάντων με στωικότητα
Σε άφθαρτο κι αθάνατο κάλλος πνευματικό
Για μιαν Ιθάκη δρόμο μας εχάραξες
Κάνοντας με τα λόγια σου ωραίο το ταξίδι
Της αναζήτησης και του προορισμού
Που κέρδος του και πλούτος του η πείρα που σου δίδει
Στων αθανάτων την σελίδα πέρασε
το όνομά σου κι ο μεστός σου λόγος
που κυοφόρησε περήφανα το πνεύμα σου
ο φιλοσοφικός σκεπτικισμός και ο κρυφός σου πόνος.